Ανησυχία προκαλεί η επιχείρηση επανεμφάνισης της Χρυσής Αυγής, που δείχνει να επιλέγει εκείνους τους οποίους θεωρεί εύκολους στόχους για να προσηλυτίσει οπαδούς.

Η νεολαία είναι η πρώτη της επιλογή. Αυτό το διάστημα είναι ξανά σε δράση, προσπαθώντας να βρει πρόσφορο έδαφος στις καταλήψεις σχολείων, ενώ στη διάρκεια της πανδημίας οι συγκεντρώσεις των αντιεμβολιαστών αποτέλεσαν ιδανικό περιβάλλον για την καλλιέργεια του φανατισμού, του μίσους και της ακραίας ιδεολογίας της.

Απώτερη επιδίωξη είναι, αρχικά, η προσεκτική διείσδυση στα λαϊκές συνοικίες και από τις γειτονιές στα σχολεία, όπου οι μαθητές έχουν πια την οικειότητα με τις κομματικές νεολαίες. Ο διαχωρισμός, βέβαια, της δημοκρατίας και της έννοιας του πολιτικοποιημένου ατόμου δεν μπορεί να σχετίζεται με την ιδεολογική προσέγγιση μιας, πλέον, παράνομης οργάνωσης με καταδικασμένα μέλη που ψάχνει απεγνωσμένα -σαν το λιοντάρι που βρυχάται- να κατασπαράξει νεανικές συνειδήσεις και μυαλά που διαπλάθονται ακόμα και ιντριγκάρονται από το απαγορευμένο και το ακραίο.

Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο, ο ρόλος του εκπαιδευτικού και πρωτίστως ο ρόλος της οικογένειας είναι καθοριστικός. Εξάλλου, ό,τι δώσεις, θα λάβεις. Εξάλλου, δεν είναι, πια, μπαγιάτικη η ιδεολογία των Χρυσαυγιτών για να γεννήσει νέους ρατσιστές εγκληματίες;

Η δημοκρατική συνείδηση διδάσκεται, μεν, αλλά κάθε άνθρωπος γεννιέται με συνείδηση, που μπορεί να διατηρείται καλή, ήσυχη, όσο το ανθρώπινο πνεύμα τείνει να αναπτύσσεται και προσδοκά να αγγίξει την τελειότητα. Υψηλός ο στόχος; Ναι! Όμως αξίζει να αποτελεί ιδανικό για τον καθέναν.