Τα πυροτεχνήματα θαμπώνουν σε όλο τον κόσμο χιλιάδες πολίτες οι οποίοι κάθονται και τα παρακολουθούν. Η στιγμή αυτή δεν προσφέρεται για συζητήσεις και αναλύσεις αλλά για την απόλαυση ενός γεγονότος που διαδραματίζεται σε σύντομο χρονικό διάστημα και όλοι γνωρίζουν ότι έχει ημερομηνία λήξης. Μάλιστα, τα πυροτεχνήματα συνδέονται με ένα ευχάριστο γεγονός που προσφέρει χαρά στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, αν όχι σε όλους.

Κάθε απόγευμα στις έξι οι πολίτες, ό,τι και αν έκαναν, άνοιγαν τις οθόνες τους και έβλεπαν τις δηλώσεις του Σωτήρη Τσιόδρα οι οποίες συνοδεύονταν από δυσάρεστες ειδήσεις. Ακόμα κι αν πολλοί μιλούσαν για ευχάριστες ειδήσεις όταν ανακοίνωνε λίγους θανάτους ή περιστατικά με ασθενείς που νοσηλεύονταν στις ΜΕΘ, ο ίδιος φρόντισε να αποδομήσει αυτή τη σκέψη.

Σε δηλώσεις του μιλούσε για γιαγιάδες και παππούδες που δεν είναι απλά αριθμοί αλλά άνθρωποι που έχουν και αυτοί δικαίωμα στη ζωή, άνθρωποι στους οποίους οφείλουμε την ύπαρξή μας. Μια αντίληψη που πριν από λίγες μέρες διατύπωσαν και οι New York Times γράφοντας στο εξώφυλλο τους τα ονόματα των νεκρών συνοδευόμενα από τη λεζάντα “Δεν είναι απλά ονόματα σε μια λίστα, ήταν εμείς”.

Βέβαια, ο Σωτήρης Τσιόδρας αποτελεί τον στρατηγό της ελληνικής επιτυχίας αφού πίσω του είχε χιλιάδες αφανείς ήρωες με πράσινες και λευκές ποδιές που έδιναν την μάχη για την προστασία της δημόσιας υγείας.

Πλέον όμως ο Σωτήρης Τσιόδρας αποτελεί παρελθόν, αφού οι Έλληνες θα έχουν άλλα προβλήματα να ασχοληθούν, εκτός και αν ο μη γένοιτο υπάρξει νέα έξαρση της πανδημίας.

Ήταν ένα πυροτέχνημα που ένωσε τους Έλληνες γιατί ανέδειξε μέσα από αυτήν τη δύσκολη θέση του την καλή πτυχή των ανθρώπων. Αφού λοιπόν το πυροτέχνημα παρακολουθήθηκε από εκατομμύρια πολίτες, θα ήταν ευχάριστο στο αντίο του να αποκομίσει κανείς κάποια πράγματα.