The Guardian, 12 Nov 2019 


David Boyd

David Boyd is the UN special rapporteur on the environment and human rights


On my official visit to Norway in September, I found inspiring examples of leadership on climate change. I encountered a nearly emissions-free electricity system, the highest share of zero-emission vehicle sales in the world (almost half of all new cars sold are fully electric), and billions of dollars being invested in a Green Climate Fund that provides support to developing countries, as well as a burgeoning Climate and Forest Initiative.

However, Norway continues to explore for oil and gas at a time when the International Energy Agency and the Intergovernmental Panel on Climate Change concluded that meeting the vital 1.5C target in the Paris agreement requires that the majority of existing fossil fuel reserves cannot be burned.

The Norwegian paradox is that the country on some aspects of climate action is undermined by its continued dependence on a large fossil fuel industry. Norway, as one of the world’s wealthiest nations and a leading producer of oil and gas, has a responsibility to lead efforts in mitigation, adaptation and, to some degree at least, compensation for the loss and damage caused by those products.


It is this Norwegian paradox that is currently under scrutiny in the court of appeal in Oslo. In a high-profile lawsuit filed in 2016, Greenpeace Nordic and Norway’s Nature and Youth organisation argued that the government is violating the rights of present and future generations to a safe and healthy environment by continuing to issue licences to petroleum companies, enabling them to explore for new oil reserves. In the first week of the appeal hearing, we heard that the Norwegian government challenges elements of established climate science and maintains its argument that Norway is justified in continuing to search for new oil in the vulnerable Arctic region.

In 2018, the district court confirmed that the right to a healthy environment is an enforceable human right protected by article 112 of Norway’s constitution. The government has a legal obligation to respect, protect and fulfil this fundamental human right. However, the judge accepted the government’s claim that Norway has no responsibility for carbon emissions resulting from burning Norwegian oil and gas outside of Norway. Hence the appeal by the environmental organisations.

From a climate change perspective, it is irrelevant where on Earth fossil fuels are burned. The emissions exacerbate the global climate emergency. There is no such thing as clean coal or clean oil, only varying degrees of dirty.

Earlier this year an Australian court recognised this reality in overturning the approval of a new coal mine. The court acknowledged that the government needed to consider not only the climate impacts of digging up the coal, but also the emissions produced eventually by burning it, regardless of where in the world combustion occurred. The judge concluded that the proposed mine was in “the wrong place at the wrong time”.



There is no doubt that major oil producers like Norway are fuelling the global climate emergency and contributing to a wide range of human rights violations across the planet. These human rights impacts fall primarily upon small island developing states and lesser developed countries. It is a staggering injustice that the world’s poorest people, who have made virtually no contribution to causing climate change, are paying the highest costs.


The Fiji and Dominica examples are the tip of the iceberg of human rights violations caused by the climate crisis. In the future, as global temperatures rise, these violations will only worsen. The Norwegian government must not then ignore its global responsibility for the emissions from the oil and gas it exports. Climate change impacts are even more severe today than in 2016 when Norway became the first industrialised country to ratify the Paris agreement. Time is running out.


The world needs Norway to demonstrate climate leadership by ending exploration for additional oil and gas reserves, stopping further expansion of fossil fuel infrastructure, and protecting the fragile Arctic. By harnessing its immense wealth and ingenuity, Norway could lead the world in demonstrating how to achieve a just and equitable transition to a fossil-free economy.

The Guardian, 12 Nov 2019 



Ο David Boyd είναι ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

(μετάφραση: Κ. Βέργος)

Κατά την επίσημη επίσκεψή μου στη Νορβηγία τον Σεπτέμβριο, βρήκα εμπνευσμένα παραδείγματα ηγετικής ικανότητας στην κλιματική αλλαγή. Συνάντησα ένα σχεδόν χωρίς εκπομπές σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας, το υψηλότερο ποσοστό πωλήσεων οχημάτων με μηδενικές εκπομπές στον κόσμο (σχεδόν μισά από το σύνολο των νέων αυτοκίνητων που πωλούνται είναι πλήρως ηλεκτρικά), και δισεκατομμύρια δολάρια να επενδύονται σε ένα Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα που παρέχει στήριξη στις αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς και μια ανερχόμενη Πρωτοβουλία για το Κλίμα και τα Δάση.

Ωστόσο, η Νορβηγία συνεχίζει να ερευνά για πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε μια περίοδο κατά την οποία ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας και η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η επίτευξη του ζωτικού στόχου του 1,5C στη συμφωνία του Παρισιού απαιτεί η πλειονότητα των υπαρχόντων αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων να μην μπορεί να καεί.

Το Νορβηγικό παράδοξο είναι ότι η χώρα σε ορισμένες πτυχές της κλιματικής δράσης υπονομεύεται από τη συνεχιζόμενη εξάρτησή της από μια μεγάλη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων. Η Νορβηγία, ως ένα από τα πλουσιότερα έθνη του κόσμου και ηγετικός παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου, έχει μια ευθύνη να ηγηθεί των προσπαθειών μετριασμού, προσαρμογής και, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, αποζημίωσης για τις απώλειες και ζημίες που προκαλούνται από αυτά τα προϊόντα.


Είναι αυτό το Νορβηγικό παράδοξο που βρίσκεται επί του παρόντος υπό εξέταση στο εφετείο στο Όσλο. Σε μια δημόσια μήνυση που κατατέθηκε το 2016, η Greenpeace Nordic και η οργάνωση Nature and Youth της Νορβηγίας υποστήριξαν ότι η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα των σημερινών και μελλοντικών γενεών σε ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον συνεχίζοντας να εκδίδει άδειες σε πετρελαϊκές εταιρείες, επιτρέποντάς τους να κάνουν έρευνες για νέα αποθέματα πετρελαίου. Κατά την πρώτη εβδομάδα της εξέτασης της έφεσης, ακούσαμε ότι η Νορβηγική κυβέρνηση αμφισβητεί στοιχεία της καθιερωμένης κλιματικής επιστήμης και υποστηρίζει το επιχείρημά της ότι η Νορβηγία δικαιολογείται να συνεχίσει να ψάχνει για νέο πετρελαίο στην ευάλωτη περιοχή της Αρκτικής.


Το 2018, το περιφερειακό δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον είναι ένα εκτελεστό ανθρώπινο δικαίωμα που προστατεύεται από το άρθρο 112 του συντάγματος της Νορβηγίας. Η κυβέρνηση έχει μια νομική υποχρέωση να σέβεται, να προστατεύει και να ικανοποιεί αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ωστόσο, ο δικαστής αποδέχθηκε τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι η Νορβηγία δεν έχει καμία ευθύνη για τις εκπομπές άνθρακα που προκύπτουν από την καύση Νορβηγικού πετρελαίου και φυσικού αερίου εκτός Νορβηγίας. Εξ ου και η έφεση από τις περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Υπό την προοπτική της κλιματικής αλλαγής, είναι αδιάφορο το πού στη Γη καίγονται ορυκτά καύσιμα. Οι εκπομπές επιδεινώνουν την παγκόσμια κλιματική επείγουσα κατάσταση. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως καθαρός άνθρακας ή καθαρό πετρέλαιο, μόνο μεταβαλλόμενοι βαθμοί βρώμικου.

Νωρίτερα αυτή την χρονιά, ένα αυστραλιανό δικαστήριο αναγνώρισε αυτή την πραγματικότητα ανατρέποντας την έγκριση ενός νέου ανθρακωρυχείου. Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η κυβέρνηση έπρεπε να λάβει υπ’ όψιν όχι μόνο τις κλιματικές επιπτώσεις της εξόρυξης του άνθρακα, αλλά και τις εκπομπές τις παραγόμενες τελικά από την καύση του, ανεξάρτητα από το πού στον κόσμο έγινε η καύση. Ο δικαστής αποφάνθηκε ότι το προτεινόμενο ορυχείο ήταν «στο λάθος μέρος τον λάθος χρόνο».




Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μείζονες παραγωγοί πετρελαίου όπως η Νορβηγία τροφοδοτούν την παγκόσμια κλιματική κρίση και συμβάλλουν σε ένα ευρύ φάσμα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτές οι επιπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα πλήττουν κυρίως μικρά νησιωτικά αναπτυσσόμενα κράτη και λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Αποτελεί κατάφωρη αδικία το ότι οι φτωχότεροι άνθρωποι του κόσμου, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά καμία συμβολή στην πρόκληση της κλιματικής αλλαγής, πληρώνουν τα υψηλότερα κόστη.

Τα παραδείγματα των Φίτζι και Ντομίνικα είναι η κορυφή του παγόβουνου των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προκλήθηκαν από την κλιματική κρίση. Στο μέλλον, καθώς οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ανεβαίνουν, αυτές οι παραβιάσεις απλώς θα επιδεινωθούν. Η Νορβηγική κυβέρνηση δεν πρέπει τότε να αγνοήσει την πλανητική ευθύνη της για τις εκπομπές από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που εξάγει. Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι ακόμη πιο σοβαρές σήμερα από ό,τι το 2016, όταν η Νορβηγία έγινε η πρώτη βιομηχανοποιημένη χώρα που επικύρωσε τη συμφωνία του Παρισιού. Ο χρόνος εξαντλείται.

Ο κόσμος χρειάζεται την Νορβηγία να επιδείξει κλιματική ηγετική ικανότητα τερματίζοντας την έρευνα για πρόσθετα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, σταματώντας περαιτέρω επέκταση των υποδομών ορυκτών καυσίμων και προστατεύοντας την εύθραυστη Αρκτική. Αξιοποιώντας τον τεράστιο πλούτο και την τεράστια εφευρετικότητά της, η Νορβηγία θα μπορούσε να ηγηθεί του κόσμου δείχνοντας πώς να επιτύχουμε μια σωστή και δίκαιη μετάβαση σε μια οικονομία ελεύθερη από ορυκτά καύσιμα.