Κοινωνική κατακραυγή έχει προκαλέσει το τελευταίο διάστημα η εγκατάλειψη συνανθρώπων μας, θύματα τροχαίων ατυχημάτων. Για κάποιους μεμονωμένα περιστατικά, αδιάφορα. Μακριά από την γούνα μας κι ας είναι στους πέντε πόντους, σιγοψιθυρίζουν οι περισσότεροι.

Μα πώς μας καταντήσανε έτσι; Αδιάφορους, απάνθρωπους, αναίσθητους, αχαρακτήριστους, ανεκδιήγητους…

Κρούεται εντόνως το κουδουνάκι της κοινωνική εξαθλίωσης του ανθρώπινου γένους.. Και εμείς ήρεμοι από τους αναπαυτικούς καναπέδες μας παρασυρόμαστε από την πολιτική της αποξένωσης, της «κακής» παγκοσμιοποίησης, της απόλυτης μαζοποίησης.

«Τις Πταίει»; Πάλι τις ευθύνες και την κριτική μας προς τους κυβερνώντες αυτού του κράτους; Μία μερίδα ανθρώπων ευθύνεται λοιπόν για την δική μας απαξίωση για το ανθρώπινο είδος; Και οι υπόλοιποι; Σιγή ;

Που είναι η ανησυχία μας για το μέλλον των παιδιών μας; Τα παιδιά μας δεν είναι συνάνθρωποι; Που είναι η ανθρωπιά της διπλανής αυλής, της διπλανής πόρτας; Το ενδιαφέρον, η καλημέρα, η επικοινωνία…

Ξέχασα και πάλι (το κυριότερο προτέρημα των Ελλήνων, η λήθη)!!! Εγώ θα φτιάξω την Ελλάδα αδερφάκι μου… Άφησε τους εκεί να τσακώνονται… Όλοι μαζί ο καθένας με τον δικό του τρόπο θα φτιάξει τον άνθρωπο. Να νοιαζόμαστε, να ενδιαφερόμαστε, να συμμετέχουμε…  Συλλογικά και όχι ατομικά…

Γιατί είτε έτσι είτε αλλιώς μάθαμε στους νέους να εγκαταλείπουν…

Όνειρα, προοπτικές, συνανθρώπους, την ίδια την Χώρα!