Τορόντο… Καναδάς… 2018… 21ος Αιώνας…

Ένας άνθρωπος, ο οποίος -όπως όλα δείχνουν- δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τρομοκρατικές οργανώσεις ή θρησκευτικούς φανατισμούς, παρέσυρε με ένα νοικιασμένο φορτηγάκι όποιον βρήκε στο διάβα του…

Τραγικός απολογισμός, δέκα άνθρωποι έχασαν τόσο μάταια και τόσο απρόσμενα τη ζωή τους, ακόμα 15 νοσηλεύονται, με τους μισούς να είναι σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση…

Η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό είναι «γιατί»…; Ένα «γιατί;», το οποίο προφανώς και είναι ρητορικό… Ποιος ν’ απαντήσει, άλλωστε… Και τι να πει…

Ότι σε μια από τις πλέον αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη και μάλιστα, σε μια εκ των κορυφαίων σε ότι αφορά το βιοτικό επίπεδο (σ.σ. ο Καναδάς φιγουράρει στην 7η θέση της ετήσιας λίστας του ΟΗΕ με τις πιο «ευτυχισμένες» χώρες του πλανήτη), ένας άνθρωπος με ψυχολογικά προβλήματα σκορπάει το θάνατο, είναι ένα γεγονός, που -αναμφίβολα- προβληματίζει πολλούς… Και πολύ!

Ο 25χρονος -ψυχικά διαταραγμένος- δολοφόνος, Άλεκ Μινασιάν, ήλθε να προστεθεί στη μακριά και ατέρμονη αλυσίδα των ανθρώπων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σκορπούν θάνατο και θλίψη σε διάφορες γωνιές του κόσμου…

Προσέξτε, δεν αναφέρομαι στην τρομοκρατία, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…

Αναφέρομαι σε απλούς ανθρώπους, τις περισσότερες φορές νεαρής ηλικίας -όπως ο 29χρονος τις προάλλες στο Τένεσι των ΗΠΑ- ακόμα και μαθητές σχολείων (σ.σ. στις ΗΠΑ κάθε λίγο και λιγάκι κλαίνε για τα συμβάντα που συμβαίνουν σε σχολικά συγκροτήματα από μαθητές που κάνουν χρήση όπλων), οι οποίοι μετατρέπονται σε serial killers χωρίς προφανείς -για εμάς τους υπόλοιπους, τους σώφρονες- λόγους…

Τι συμβαίνει τελικά…; Γιατί υπάρχει αυτή η οργή…; Γιατί ακόμα και σε χώρες -όπως εν προκειμένω ο Καναδάς- που είναι ανθρωποκεντρικές, που έχουν λυμένα τα βασικά ζητήματα της καθημερινότητας, που μπορούν να καυχιούνται ότι είναι στο υψηλότατο επίπεδο κοινωνικής πρόνοιας, η οργή και η απογοήτευση ξεχειλίζουν και οπλίζουν το χέρι όλων όσοι δεν έχουν τις απαραίτητες -νοητικές και ψυχικές- δικλίδες ασφαλείας…;

Στην Ελλάδα, μας φαίνονται μακρινά όλα αυτά… Ευτυχώς! Να είναι ο ήλιος και η θάλασσα που «θωρακίζουν» τον οργανισμό μας…; Να είναι η σεροτονίνη (σ.σ. η ορμόνη που εκκρίνει ο ανθρώπινος οργανισμός και θεωρείται «υπεύθυνη» για το αίσθημα της ευτυχίας), η οποία ενεργοποιείται σε μεγάλο βαθμό χάρη στον ελληνικό ήλιο και τις ευλογημένες πρώτες ύλες της ελληνικής-μεσογειακής διατροφής (σ.σ. ελαιόλαδο, ντομάτα, τυρί, μέλι)…; Να είναι η θάλασσα και το ιώδιό της, που μας περικλείει δημιουργώντας ένα προστατευτικό -για την ψυχική μας ηρεμία- «δίχτυ»…;

Πραγματικά, δεν έχω απάντηση… Έχω αίσθηση όμως… Δεν μπορεί να είναι τυχαίο… Δεν μπορεί σε μια χώρα, στην οποία δεν λειτουργεί -σχεδόν- τίποτα, δεν υπάρχει κοινωνική πρόνοια, δεν προστατεύονται οι αδύναμοι, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ζουν κάτω ή κοντά στα όρια της φτώχειας, να έχουμε τη τύχη να μην βιώνουμε ανάλογα περιστατικά μ’ αυτά που βυθίζουν στο πένθος, τη θλίψη και τον φόβο τον υπόλοιπο πλανήτη!

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος ή κάτι που μας προστατεύει… Αισθάνομαι ωστόσο, ότι αυτή η μικρή γωνιά του -ταλαιπωρημένου- πλανήτη, έχει κάτι «μαγικό»! Κάτι «ενεργειακό», κάτι «ευλογημένο»!

Οι Έλληνες ζούμε εδώ και σχεδόν μια δεκαετία πλέον σε συνθήκες οικονομικής κρίσης κι όμως, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα είχαν συμβεί τα χειρότερα, εξακολουθούμε να βλέπουμε τη ζωή με… άλλο μάτι! Και μη πει κάποιος ότι είναι ο κλασικός «ωχ-αδερφισμός» της φυλής μας… Σαφώς και υπάρχει κι αυτός! Όπως και πολλά (μα, πάρα πολλά!..) ελαττώματα που μας χαρακτηρίζουν ως Έλληνες…

Η εκ φύσεως αισιοδοξία μας, όμως, είναι κάτι που δεν συναντάται πουθενά αλλού! Σε κανένα άλλο μέρος του πλανήτη… Είναι κάτι που ίσως να υπάρχει στο DNA μας (δεν ξέρω, δεν είμαι επιστήμονας!)…

Ζήστε, λοιπόν! Χαμογελάστε! Ερωτευθείτε! Απολαύστε ό,τι μπορείτε ν’ απολαύσετε στην καθημερινότητά σας! Σ’ έναν πλανήτη που «φλέγεται», εμείς έχουμε την ευλογία να ζούμε σε μια γωνίτσα που αντιστέκεται… Που φαντάζει τόσο «περίεργη», τόσο «διαφορετική», τόσο «αθώα» στα μάτια των ξένων (σ.σ. δείτε πώς κάνουν οι τουρίστες όταν έρχονται στην Ελλάδα και θα καταλάβετε…)

Σε τελική ανάλυση, αν είμαστε το… Γαλατικό χωριό του σύγχρονου κόσμου, ας το ευχαριστηθούμε κι ας συνεχίσουμε να το γλεντάμε (ακόμα και με τα λίγα που μας έχουν απομείνει) σαν τον Αστερίξ, τον Οβελίξ και τους υπόλοιπους…