Evening Standard, 6 Jan 2022

Robert Fox

We should fear the threat from Putin and Xi Jinping, the master conjurors abroad

Like all good conjurors Xi Jinping and Vladimir Putin know that the success of their act depends on audience distraction. For weeks now the headlines have been full of speculation about an attack by Russia on Ukraine and the People’s Liberation Army of China on Taiwan. US intelligence has leaked copious reports, backed by satellite pictures, of possibly up to 100,000 Russian military personnel, plus reservists, along the borders of Ukraine.

The Chinese air forces have run hundreds of flights through Taiwan military air space, and President Xi has repeatedly said that the island should be reunited to the “China motherland” within five years.

Putin has claimed that in Ukraine’s history and geography lies “the soul of the Russian people’s story”.

But what else are the master-conjurors up to? What do they want us to see, and what would they like to remain hidden? We also have to look at the tensions at home, which both leaders appear to find unsettling.

Putin’s latest move has been to send Russian troops into Kazakhstan to help its embattled president. Meanwhile, he is pushing a tight timetable. Russia is to join talks planned for January 12 under the framework of the Nato-Russia Council. Putin wants all offensive Nato weaponry removed from Poland and the Baltics, as well as Ukraine and Georgia. Furthermore, Ukraine and Georgia must pledge never to try to join Nato. Such an undertaking is a legal and diplomatic nonsense; he knows it.

Both leaders know they have a psychological advantage with the divisions of “the West” after the Afghanistan debacle. Since January 1, however, there has been a change, with Washington engaging allies and the Kiev’s government. Secretary of state Blinken has said he wants NATO to act with one voice. But America appears divided within.

EU Europe is also divided, with the new German coalition and President Macron desperate to show they are on the same page. They aren’t. Macron favours a much softer line on China and an approach to Russia divergent from that of America and the UK.

Russia is busy across Europe. Moscow is using international maritime regulation to close the Azov sea to shipping as it notifies “military exercises”. Bosnian Serb politician Milorad Dodik is threatening to wreck the 1995 truce laid out in Dayton by pulling the Serbs out of the Bosnian federation, and is relying on Russian backing.

China is also busy across its Pacific neighbourhood. Last week Beijing offered riot control training and militia to the Solomon Islands to counter Australian troops and police sent in to help restore order in November.

But signs of domestic grief are growing. Chinese property conglomerate Evergrande has suspended its shares. The city of Xian is under total curfew from a resurgence of Covid.

Russia, too, is being hit hard by repeated waves of Covid. Moreover, there are signs that Putin is under pressure from his own hardliners to act decisively.

For both, the timeframe for military options may be narrowing. Winter mud and snow are terrible for Russia’s forces on Ukraine’s borders. And Taiwan is more agile in preparing a long guerrilla defence than is often credited. It’s decision time for the United Kingdom, too. The time for the gestures — destroyers in the Black Sea, carriers in the Pacific — is over. Britain must offer what its allies say they need, individually as a nation, and collectively as an ally.

Evening Standard, 6 Ιαν 2022

Robert Fox (μετάφραση: Κ. Βέργος)

Πρέπει να φοβόμαστε την απειλή Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ, κορυφαίων μάγων της εξωτερικής πολιτικής

Όπως όλοι οι καλοί μάγοι, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ γνωρίζουν ότι η επιτυχία των ενεργειών τους εξαρτάται από την απόσπαση της προσοχής του κοινού. Εδώ και εβδομάδες τα πρωτοσέλιδα ήταν γεμάτα σενάρια για επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας στην Ταϊβάν. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες άφησαν να διαρρεύσουν άφθονες αναφορές, υποστηριζόμενες από δορυφορικές φωτογραφίες, για πιθανώς έως και 100.000 Ρώσους στρατιωτικούς, συν εφέδρους, κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας.

Οι κινεζικές αεροπορικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει εκατοντάδες πτήσεις μέσω του στρατιωτικού εναέριου χώρου της Ταϊβάν και ο Πρόεδρος Σι έχει επανειλημμένα πει ότι το νησί πρέπει να επανενωθεί με τη «μητέρα Κίνα» εντός πέντε ετών.

Ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι στην ιστορία και τη γεωγραφία της Ουκρανίας βρίσκεται «η ψυχή της ιστορίας του ρωσικού λαού».

Τι άλλο όμως κάνουν αυτοί οι κορυφαίοι μάγοι; Τι θέλουν εμείς να δούμε και τι θα ήθελαν να μείνει κρυφό; Πρέπει επίσης να δούμε τις εντάσεις στο εσωτερικό των χωρών τους, τις οποίες και οι δύο ηγέτες φαίνεται να βρίσκουν ανησυχητικές.

Η τελευταία κίνηση του Πούτιν ήταν να στείλει Ρωσικά στρατεύματα στο Καζακστάν για να βοηθήσουν τον εμπόλεμο πρόεδρό του, πιέζοντας εν τω μεταξύ για ένα σφιχτό χρονοδιάγραμμα. Η Ρωσία πρόκειται να μετάσχει στις συνομιλίες που έχουν προγραμματιστεί για τις 12 Ιανουαρίου στο πλαίσιο του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Ο Πούτιν θέλει να απομακρυνθούν όλα τα επιθετικά όπλα του ΝΑΤΟ από την Πολωνία και τη Βαλτική, καθώς και από την Ουκρανία και τη Γεωργία. Επιπλέον, η Ουκρανία και η Γεωργία πρέπει να δεσμευτούν ότι δεν θα ενταχθούν ποτέ στο ΝΑΤΟ. Ένα τέτοιο εγχείρημα ξέρει ότι είναι νομική και διπλωματική ανοησία.

Και οι δύο ηγέτες γνωρίζουν ότι έχουν ψυχολογικό πλεονέκτημα με τις διαιρέσεις της «Δύσης» μετά την πανωλεθρία στο Αφγανιστάν. Από την 1η Ιανουαρίου, ωστόσο, υπήρξε μια αλλαγή, με την Ουάσιγκτον να δεσμεύει συμμάχους και την κυβέρνηση του Κιέβου. Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Άντονι Μπλίνκεν είπε ότι θέλει το ΝΑΤΟ να ενεργεί με μία φωνή. Αλλά η Αμερική φαίνεται διχασμένη στο εσωτερικό της.

Η Ευρώπη της ΕΕ είναι επίσης διχασμένη, με τον νέο Γερμανικό συνασπισμό και τον Πρόεδρο Μακρόν να θέλουν απεγνωσμένα να δείξουν ότι βρίσκονται στην ίδια ρότα. Δεν είναι. Ο Μακρόν τάσσεται υπέρ μιας πολύ πιο ήπιας γραμμής προς την Κίνα και μιας προσέγγισης προς τη Ρωσία που αποκλίνει από αυτή της Αμερικής και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η Ρωσία στρέφει την προσοχή της σε όλη την Ευρώπη. Η Μόσχα χρησιμοποιεί διεθνή ναυτιλιακή ρύθμιση για να κλείσει τη θάλασσα του Αζόφ στη ναυτιλία καθώς προειδοποιεί για «στρατιωτικές ασκήσεις». Ο Σερβοβόσνιος πολιτικός Μίλοραντ Ντόντικ απειλεί να καταστρέψει την εκεχειρία του 1995 (που συφωνήθηκε στο Ντέιτον) αποσύροντας τους Σέρβους από τη βοσνιακή ομοσπονδία, βασιζόμενος στη ρωσική υποστήριξη.

Η Κίνα επίσης στρέφει την προσοχή σε όλη τη γειτονιά της στον Ειρηνικό. Την περασμένη εβδομάδα το Πεκίνο προσέφερε εκπαίδευση για τον έλεγχο των ταραχών στα νησιά του Σολομώντα για να αντιμετωπίσουν εκεί τα στρατεύματα και την αστυνομία της Αυστραλίας που στάλθηκαν εκεί για την τάξη τον Νοέμβριο.

Όμως τα σημάδια της εσωτερικής δυσαρέσκειας αυξάνονται. Ο κινεζικός όμιλος ακινήτων Evergrande ανέστειλε τις μετοχές του. Η πόλη Xian βρίσκεται υπό πλήρη απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω της αναζωπύρωσης του Covid.

Η Ρωσία, επίσης, πλήττεται σκληρά από επαναλαμβανόμενα κύματα Covid. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Πούτιν δέχεται πιέσεις από τους δικούς του σκληροπυρηνικούς να ενεργήσει αποφασιστικά.

Και για τις δύο χώρες, το χρονοδιάγραμμα για στρατιωτικές επιλογές μπορεί να στενεύει. Η χειμερινή λάσπη και το χιόνι είναι τρομερά για τις δυνάμεις της Ρωσίας στα σύνορα της Ουκρανίας. Και η Ταϊβάν είναι πιο ευέλικτη στην προετοιμασία μιας μακράς αντάρτικης άμυνας από ό,τι νομίζεται συχνά. Είναι ώρα απόφασης και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο χρόνος για χειρονομίες – καταδρομικά στη Μαύρη Θάλασσα, αεροπλανοφόρα στον Ειρηνικό – έχει τελειώσει. Η Βρετανία πρέπει να προσφέρει αυτό που λένε οι σύμμαχοί της ότι χρειάζονται, ατομικά ως χώρα και συλλογικά ως σύμμαχος.