Η Ελλάδα περνάει δύσκολες ώρες. Καθημερινά ακούμε να ανακοινώνονται κρούσματα που ξεπερνούν τις προβλέψεις και των πιο απαισιόδοξων. Φυσικά όλα αυτά γίνονται λόγω της νέας μετάλλαξης Όμικρον που που μεταδίδεται πολύ πιο γρήγορα από τα “μεγαλύτερα αδέρφια της”.

Παρόλα αυτά τα πράγματα ίσως να μην είναι και τόσο άσχημα όσο νομίζουμε καθώς η νέα μετάλλαξη, προκαλεί ηπιότερη νόσηση και συνεπώς λιγότερη πίεση στο ΕΣΥ, σωστά; Ίσως ναι, ίσως όχι αφού έχουμε ήδη ακούσει το σενάριο λόγω της υπερμετάδοσης του νέου στελέχους να προκύψει ένα νέο στέλεχος αγνώστου επιθετικότητας. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Επιτρέπονται τα λάθη διαχείρισης μετά από τόσο πολλά που έχει περάσει ο Ελληνικός λαός, μαζί με όλους τους υπόλοιπους λαούς του κόσμου;

Λάθη προφανώς και θα γίνουν αλλά όταν γίνονται τα ίδια λάθη μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Το θέμα των σχολείων απασχολεί τους πάντες γονείς και παιδιά, όλοι φοβούνται για την εξέλιξη που θα έχουμε στις σχολικές αίθουσες.
Είναι αστείο το γεγονός ότι μετά από τόσες διαβουλεύσεις λοιμωξιολόγων και Υπουργών αποφασίστηκε να μην αλλάξει το 50% +1, αλλά αυτά τα έχουμε πει και ακούσει στο παρελθόν, δεν χρειάζεται να είσαι δα ειδικός για να καταλάβεις πόσο κακό μπορεί να αποδειχθεί αυτό το “μέτρο κατά της διασποράς του ιού”, εντός πολλών εισαγωγικών φυσικά.

Δεν χρειάζεται ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να ξαναμιλήσουμε για το τι μπορεί να συμβεί σε οικογένειες με ηλικιωμένους γονείς ή παππούδες, με γονείς που πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα και πιθανών είναι ανεμβολίαστοι.

Λάθη και αστοχίες υπάρχουν και σε άλλα αρκετά μέτρα, όπως αυτό που αφορά τα πιστοποιητικά νόσησης κ.α.
Το θέμα δεν είναι να υπογραμμίσουμε και να φωνάξουμε όλα τα λάθη που έχουν γίνει. Διότι η χώρα και όλοι εμείς “διψάμε” για επιστροφή στην κανονικότητα, ας φθάσουμε εκεί χωρίς άλλες απώλειες.

Το θέμα είναι να μην ανακυκλωθούν περαιτέρω τα λάθη του παρελθόντος, να μην ρισκάρουμε άλλες ανθρώπινες ζωές, εμβολιασμένων ή ανεμβολίαστων, γιατί μιλάμε για ανθρώπους, όχι για αριθμούς και στατιστικά